De identiteitsconstructie en manifestatie van drie generaties Indische Nederlanders.Indische jongeren worden vaak niet herkend als Nederlanders met Aziatische roots: zij zijn doorgaans blanker dan hun ouders en daardoor steeds minder zichtbaar als Indische Nederlander. Maar zien zij zichzelf nog als Indisch en zo ja, waaraan ontlenen zij dit? Of met andere woorden: bestaat er nog zoiets als een Indische identiteit bij de derde generatie en hoe geeft zij vorm aan haar (Indische) identiteit?Deze vragen leiden voor de auteur, zelf derde generatie Indo, tot het onderwerp voor haar scriptie in het kader van de master Algemene Cultuurwetenschappen aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Haar onderzoek concentreert zich rond de identiteitsconstructie van drie generaties Indische Nederlanders.Sinds de dekolonisatie van Nederlands-Indië kent Nederland drie generaties Indo’s. Elke generatie verhoudt zich anders tot het gezamenlijke verleden: waar de eerste generatie nog geleefde herinneringen heeft aan Indië, moeten de tweede en derde generatie het voornamelijk doen met postherinneringen. Deze verschillende relaties tot het verleden hebben verscheidene interpretaties van een Indische identiteit tot gevolg. In dit boek wordt dit geïllustreerd aan de hand van verschillende door Indische Nederlanders geïnitieerde, culturele manifestaties. In dit boek toont de auteur een ontwikkeling aan in de opvatting van een Indische identiteit in het heden.Nora Iburg (Arnhem, 1985)behoort zelf tot de derde generatie Indo’s en studeerde met deze scriptie in maart 2009 af aan de Radboud Universiteit Nijmegen.Dr. Liedeke Plate, universitair docent Gender & Cultural Studies aan de Radboud Universiteit Nijmegen over dit boek:“Een bijzonder onderwerp, waarbij Nora Iburg het privé en publiek, zelf en studie, het persoonlijke en het maatschappelijke op interessante wijze weet te combineren. Goed dat de schrijfster aandacht aan dit onderwerp heeft geschonken vanuit wetenschappelijk perspectief. Aan de han
Tjalie Robinson staat bij uitstek symbool voor de culturele erfenis van Nederland en zijn voormalige kolonie Nederlands-IndiÙ. Uit Schrijven met je vuisten blijkt wel hoe moeizaam de vereniging van Oost en West kon zijn. Het was een strijd waar de schrijver zich zijn hele leven voor heeft ingezet.Al vanuit de naoorlogse kolonie hekelde Tjalie Robinson (pseudoniem van Jan Boon, 1911-1974) het literaire klimaat van zijn vaderland overzee. Hij vroeg zich vertwijfeld af waar het elan van de grote schrijvers van v¾¾r de oorlog was gebleven. Met zijn eigen literaire verhalen, zijn journalistieke bladen en zijn Pasar Malam Tong Tong (culturele bazaar), brak hij een lans voor een andere manier van kijken, in een samenleving die zich afwendde van haar koloniale verleden. Robinsons brieven zijn even confronterend als eigenzinnig, en altijd fonkelend van toon. Hierdoor hoort hij thuis in het rijtje klassieke brievenschrijvers uit de Nederlandstalige literatuur, naast Multatuli, Du Perron, Walraven en Brouwers.
De Haagse Pasar was zijn tijd vaak vooruit. Als een van de eerste evenementen in Nederland combineerde zij amusement met culinaire en commerciÙle activiteiten in een on-Hollands decor. De Pasar Malam van Tong Tong, een Indische onderneming vertelt over de spectaculaire groei van de Haagse Pasar sinds 1959, maar neemt de lezer ook mee achter de schermen en toont de tegenslagen, de teleurstellingen en de vooroordelen ten aanzien van de Indische manifestatie.Niet eerder werd de geschiedenis van de Pasar Malam Tong-Tong (na 1976 Pasar Malam Besar geheten) zo gedetailleerd beschreven. Het boek reconstrueert aan de hand van persoonlijke correspondenties de eerste jaren, laat zien hoe in de jaren '70 de grote clichÚs rond 'Indisch' en 'Pasar Malam' ontstonden en vertelt hoe de Pasarorganisatoren zich daaraan probeerden te ontworstelen.De auteur gaat uitgebreid in op de emotionele band van veel bezoekers met de Haagse Pasar. Door haar continu´teit heeft de Pasar Malam van Tong Tong de functie van een Indische stad gekregen, die een belangrijke rol speelt in de ontwikkeling en overdracht van de Indische cultuur.
Op 16 juni 1994 vond in het Bintang-Theater van de 36e Pasar Malam Besar een studiedag plaats gewijd aan Jan Boon, alias Vincent Mahieu, alias Tjalie Robinson. Een studiedag ook over Indische cultuur in Nederlands-IndiÙ, in Nederland en elders in de wereld, over Indisch verleden, heden en toekomst. Onder de sprekers bevonden zich: collega-journalisten, mensen die in een persoonlijke relatie tot hem gestaan hebben, mensen uit de wetenschappelijke wereld. De bijdragen waren soms verstandelijk, dan weer emotioneel, en vaak ook heel geestig. Hun lezingen werden gebundeld in de unieke essaybundel Tjalie Robinson, de stem van Indisch Nederland.Met bijdragen van: Joop van den Berg, Ralph Boekholt, Siem Boon, Guus Cleintuar, Ellen Derksen, Rudy Kousbroek, Bert Paasman, Hadewych van Rheeden, Edy Seriese, Wim Willems. Deze bundel bevat o.a. de discussie tussen Rudy Kousbroek en Siem Boon over 'Normaals Oeroeg', de recensie door Tjalie Robinson van Hella Haasse's 'Oeroeg', en bevat ook de tekst van de oorspronkelijke recensie uit 1948.
hartige verrassingen. snacks en hapjes uit de keuken van mijn moeder. lonny gerungan. indonesië kent een echte snackcultuur. veel mensen eten de hele dag door kleine hapjes. ook lonny gerungan genoot van de hapjes. zoals de tahu isi van de venter die met zijn karretje voor de schoolpoort stond. hij bakte in olie een stukje uitgeholde tahu met een plukje gehakt. de kinderen aten het hapje op met wat pindasaus en sambal. simpel, voedzaam en lekker. lonny vond het de moeite waard de snackcultuur in een boekje vast te leggen. de smakelijke indonesische snacks zijn relatief eenvoudig te bereiden. haal met de hapjes in hartige verrassingen de sfeer en geuren van een balinese pasar malam in huis. de meeste gepresenteerde snacks zijn licht, een aantal is ook vetvrij. u kunt dankzij het uitgebreide aanbod van oosterse producten in de tokoâs en chinese supermarkten de snacks eenvoudig in de originele smaken bereiden. lonny laat u kennismaken met krokante, frisse en pittige snacks en bijzon...
De grote NOS studio geurde naar sat en djagoengkoekjes de tafels stonden vol met Indische zoetigheid en stroop soesoe. Zo begon het ooit. Toen de shows afgelopen waren begon Tante Lien een eigen leven te leiden. Er waren jaarlijks Late Late Lien Shows op de Pasar Malam Besarin Den Haag en er kwamen Pasar Malams door heel Nederland. Maar telkens werden dezelfde vragen gesteld lsquoTante Lien wanneer komt de Late Late Lien Show weer terug?rsquoThe Late Late Lien Show is een humoristische dvdbox waarin nostalgie en heimwee naar NederlandsIndi centraal staan. The Late Late Lien Show ademt de sfeer van tempo doeloe het verlangen naar de lsquogoeie ouwe tijdrsquo. De afleveringen bevatten sketches liedjes traditionele dansen en verhalen over het oude Indi.Sound Dolby Digital 2.0Speelduur 620 min.Leeftijd Alle leeftijdenProductiejaar 2010
De Haagse Pasar was zijn tijd vaak vooruit. Als een van de eerste evenementen in Nederland combineerde zij amusement met culinaire en commercile activiteiten in een onHollands decor. De Pasar Malam van Tong Tong een Indische onderneming vertelt over de spectaculaire groei van de Haagse Pasar sinds 1959 maar neemt de lezer ook mee achter de schermen en toont de tegenslagen de teleurstellingen en de vooroordelen ten aanzien van de Indische manifestatie.Niet eerder werd de geschiedenis van de Pasar Malam TongTong na 1976 Pasar Malam Besar geheten zo gedetailleerd beschreven. Het boek reconstrueert aan de hand van persoonlijke correspondenties de eerste jaren laat zien hoe in de jaren rsquo70 de grote clichs rond lsquoIndischrsquo en lsquoPasar Malamrsquo ontstonden en vertelt hoe de Pasarorganisatoren zich daaraan probeerden te ontworstelen.De auteur gaat uitgebreid in op de emotionele band van veel bezoekers met de Haagse Pasar. Door haar continuteit heeft de Pasar Malam van Tong Tong de functie van een Indische stad gekregen die een belangrijke rol speelt in de ontwikkeling en overdracht van de Indische cultuur.
Celine Marbeck de Euraziatische CordonBleuchef uit Malakka in Maleisi introduceerde in 2000 de cuzinhia Cristang Cristang keuken een Portugese mengkeuken met Nederlandse Chinese en Maleise invloeden op de Pasar Malam Besar nu Tong Tong Fair in Den Haag. De Cristang keuken ontstond in Malakka dat vanaf 1511 tot de onafhankelijkheid in 1957 achtereenvolgens in Portugese Nederlandse en Britse handen was.Tijdens haar kookdemonstraties op de Pasar Malam Besar kreeg Celine Marbeck veel reacties uit het publiek vanwege de verwantschap tussen de Indische keuken en de Cristang keuken. Het bracht Stichting Tong Tong verantwoordelijk voor het culturele programma op de Pasar Malam Besar op het idee om die recepten te bundelen in een kookboek. Het fraai vormgegeven Cuzinhia Cristang een mengkeuken uit Malakka is het resultaat. Het is de eerste Nederlandse uitgave over de Cristang keuken met artikelen over de ontstaansgeschiedenis en natuurlijk vele recepten. Net als de Indische is ook de Cristang keuken mdash beide fusion keukens avant la lettre mdash geschikt voor een eenvoudig maal n sprankelend genoeg voor een overdadig banket.
Op 16 juni 1994 vond in het BintangTheater van de 36e Pasar Malam Besar een studiedag plaats gewijd aan Jan Boon alias Vincent Mahieu alias Tjalie Robinson. Een studiedag ook over Indische cultuur in NederlandsIndi in Nederland en elders in de wereld over Indisch verleden heden en toekomst. Onder de sprekers bevonden zich collegajournalisten mensen die in een persoonlijke relatie tot hem gestaan hebben mensen uit de wetenschappelijke wereld. De bijdragen waren soms verstandelijk dan weer emotioneel en vaak ook heel geestig. Hun lezingen werden gebundeld in de unieke essaybundel Tjalie Robinson de stem van Indisch Nederland. Met bijdragen van Joop van den Berg Ralph Boekholt Siem Boon Guus Cleintuar Ellen Derksen Rudy Kousbroek Bert Paasman Hadewych van Rheeden Edy Seriese Wim Willems. Deze bundel bevat o.a. de discussie tussen Rudy Kousbroek en Siem Boon over Normaals Oeroeg de recensie door Tjalie Robinson van Hella Haasses Oeroeg en bevat ook de tekst van de oorspronkelijke recensie uit 1948.
Rogier Boon werd geboren in 1937 in Meester Cornelis (Batavia, Nederlands-IndiÙ). Op 19 juni 1954, zijn 17e verjaardag, arriveerde hij in Nederland, als repatriant.Zijn vader Tjalie Robinson (pseudoniem van Jan Boon) begon als journalist en activist vrijwel direct met het verzet tegen de assimilatiedwang van de jaren vijftig. Voor hem betekende Indo-zijn niet 'half-half'., maar een dubbele bagage hebbend: Oost en West. Mengculturen vormen een belofte, vond hij, en zijn opdracht aan de Indische gemeenschap luidde: Maak het waar!De invloed van Tjalie Robinson is ongetwijfeld beslissend geweest voor Rogier's keuze om het Indische een modern gezicht te geven. Altijd zocht hij naar een moderne, echt-Indische, nieuwe stijl. Dankzij een groot artistiek talent kon hij inderdaad in beeld vertalen, wat zijn vader in woorden uitdrukte.Vooral voor Indisch tijdschrift Tong-Tong en de Haagse Pasar Malam Tong Tong, later Pasar Malam Besar, maakte Rogier gewaagde en verfijnde ontwerpe
De identiteitsconstructie en manifestatie van drie generaties Indische Nederlanders.Indische jongeren worden vaak niet herkend als Nederlanders met Aziatische roots: zij zijn doorgaans blanker dan hun ouders en daardoor steeds minder zichtbaar als Indische Nederlander. Maar zien zij zichzelf nog als Indisch en zo ja, waaraan ontlenen zij dit? Of met andere woorden: bestaat er nog zoiets als een Indische identiteit bij de derde generatie en hoe geeft zij vorm aan haar (Indische) identiteit?Deze vragen leiden voor de auteur, zelf derde generatie Indo, tot het onderwerp voor haar scriptie in het kader van de master Algemene Cultuurwetenschappen aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Haar onderzoek concentreert zich rond de identiteitsconstructie van drie generaties Indische Nederlanders.Sinds de dekolonisatie van Nederlands-Indië kent Nederland drie generaties Indo’s. Elke generatie verhoudt zich anders tot het gezamenlijke verleden: waar de eerste generatie nog geleefde he
De Cristang keuken ontstond in Malakka dat vanaf 1511 tot de onafhankelijkheid in 1957 achtereenvolgens in Portugese, Nederlandse en Britse handen was.Tijdens haar kookdemonstraties op de Pasar Malam Besar kreeg Celine Marbeck veel reacties uit het publiek vanwege de verwantschap tussen de Indische keuken en de Cristang keuken. Het bracht Stichting Tong Tong, verantwoordelijk voor het culturele programma op de Pasar Malam Besar, op het idee om die recepten te bundelen in een kookboek. Het fraai vormgegeven Cuzinhia Cristang, een mengkeuken uit Malakka is het resultaat. Het is de eerste Nederlandse uitgave over de Cristang keuken, met artikelen over de ontstaansgeschiedenis en natuurlijk vele recepten. Net als de Indische is ook de Cristang keuken - beide fusion keukens avant la lettre - geschikt voor een eenvoudig maal Þn sprankelend genoeg voor een overdadig banket.
Op 16 juni 1994 vond in het Bintang-Theater van de 36e Pasar Malam Besar een studiedag plaats gewijd aan Jan Boon, alias Vincent Mahieu, alias Tjalie Robinson. Een studiedag ook over Indische cultuur in Nederlands-IndiÙ, in Nederland en elders in de wereld, over Indisch verleden, heden en toekomst. Onder de sprekers bevonden zich: collega-journalisten, mensen die in een persoonlijke relatie tot hem gestaan hebben, mensen uit de wetenschappelijke wereld. De bijdragen waren soms verstandelijk, dan weer emotioneel, en vaak ook heel geestig. Hun lezingen werden gebundeld in de unieke essaybundel Tjalie Robinson, de stem van Indisch Nederland.Met bijdragen van: Joop van den Berg, Ralph Boekholt, Siem Boon, Guus Cleintuar, Ellen Derksen, Rudy Kousbroek, Bert Paasman, Hadewych van Rheeden, Edy Seriese, Wim Willems. Deze bundel bevat o.a. de discussie tussen Rudy Kousbroek en Siem Boon over 'Normaals Oeroeg', de recensie door Tjalie Robinson van Hella Haasse's 'Oeroeg',
Tjalie Robinson staat bij uitstek symbool voor de culturele erfenis van Nederland en zijn voormalige kolonie Nederlands-IndiÙ. Uit Schrijven met je vuisten blijkt wel hoe moeizaam de vereniging van Oost en West kon zijn. Het was een strijd waar de schrijver zich zijn hele leven voor heeft ingezet.Al vanuit de naoorlogse kolonie hekelde Tjalie Robinson (pseudoniem van Jan Boon, 1911-1974) het literaire klimaat van zijn vaderland overzee. Hij vroeg zich vertwijfeld af waar het elan van de grote schrijvers van v¾¾r de oorlog was gebleven. Met zijn eigen literaire verhalen, zijn journalistieke bladen en zijn Pasar Malam Tong Tong (culturele bazaar), brak hij een lans voor een andere manier van kijken, in een samenleving die zich afwendde van haar koloniale verleden. Robinsons brieven zijn even confronterend als eigenzinnig, en altijd fonkelend van toon. Hierdoor hoort hij thuis in het rijtje klassieke brievenschrijvers uit de Nederlandstalige literatuur, naa
De Haagse Pasar was zijn tijd vaak vooruit. Als een van de eerste evenementen in Nederland combineerde zij amusement met culinaire en commerciÙle activiteiten in een on-Hollands decor. De Pasar Malam van Tong Tong, een Indische onderneming vertelt over de spectaculaire groei van de Haagse Pasar sinds 1959, maar neemt de lezer ook mee achter de schermen en toont de tegenslagen, de teleurstellingen en de vooroordelen ten aanzien van de Indische manifestatie.Niet eerder werd de geschiedenis van de Pasar Malam Tong-Tong (na 1976 Pasar Malam Besar geheten) zo gedetailleerd beschreven. Het boek reconstrueert aan de hand van persoonlijke correspondenties de eerste jaren, laat zien hoe in de jaren '70 de grote clichÚs rond 'Indisch' en 'Pasar Malam' ontstonden en vertelt hoe de Pasarorganisatoren zich daaraan probeerden te ontworstelen.De auteur gaat uitgebreid in op de emotionele band van veel bezoekers met de Haagse Pasar. Door haar continu´teit heeft de Pasar Malam v
Rogier Boon werd geboren in 1937 in Meester Cornelis (Batavia, Nederlands-IndiÙ). Op 19 juni 1954, zijn 17e verjaardag, arriveerde hij in Nederland, als repatriant.Zijn vader Tjalie Robinson (pseudoniem van Jan Boon) begon als journalist en activist vrijwel direct met het verzet tegen de assimilatiedwang van de jaren vijftig. Voor hem betekende Indo-zijn niet 'half-half'., maar een dubbele bagage hebbend: Oost en West. Mengculturen vormen een belofte, vond hij, en zijn opdracht aan de Indische gemeenschap luidde: Maak het waar!De invloed van Tjalie Robinson is ongetwijfeld beslissend geweest voor Rogier's keuze om het Indische een modern gezicht te geven. Altijd zocht hij naar een moderne, echt-Indische, nieuwe stijl. Dankzij een groot artistiek talent kon hij inderdaad in beeld vertalen, wat zijn vader in woorden uitdrukte.Vooral voor Indisch tijdschrift Tong-Tong en de Haagse Pasar Malam Tong Tong, later Pasar Malam Besar, maakte Rogier gewaagde en verfijnde ontwerpe
Rogier Boon werd geboren in 1937 in Meester Cornelis (Batavia, Nederlands-IndiÙ). Op 19 juni 1954, zijn 17e verjaardag, arriveerde hij in Nederland, als repatriant.Zijn vader Tjalie Robinson (pseudoniem van Jan Boon) begon als journalist en activist vrijwel direct met het verzet tegen de assimilatiedwang van de jaren vijftig. Voor hem betekende Indo-zijn niet 'half-half'., maar een dubbele bagage hebbend: Oost en West. Mengculturen vormen een belofte, vond hij, en zijn opdracht aan de Indische gemeenschap luidde: Maak het waar!De invloed van Tjalie Robinson is ongetwijfeld beslissend geweest voor Rogier's keuze om het Indische een modern gezicht te geven. Altijd zocht hij naar een moderne, echt-Indische, nieuwe stijl. Dankzij een groot artistiek talent kon hij inderdaad in beeld vertalen, wat zijn vader in woorden uitdrukte.Vooral voor Indisch tijdschrift Tong-Tong en de Haagse Pasar Malam Tong Tong, later Pasar Malam Besar, maakte Rogier gewaagde en verfijnde ontwerpen. Bij het grote publiek werd de ontwerper bekend met zijn kinderboekje Wim is weg. Rogier was een veelzijdig kunstenaar die kalenders, affiches, decors en boekomslagen ontwierp. Later legde hij zich meer toe op fotografie.Het boek is gebaseerd op de expositie die in 2005 op de Pasar Malam Besar te zien was, in lente en zomer 2007 voorjaar in enkele steden op Java, en in november 2007 op de jubileumdag van Stichting Pelita. De expositie en het boek werden samengesteld door Rogiers dochters Siem Boon en Leslie Boon, en vormgegeven door Monique Kreefft. Onder anderen Peter van Straaten, Frans Leidelmeijer en Roos van Put leverden bijdragen.
Rogier Boon werd geboren in 1937 in Meester Cornelis (Batavia, Nederlands-IndiÙ). Op 19 juni 1954, zijn 17e verjaardag, arriveerde hij in Nederland, als repatriant.Zijn vader Tjalie Robinson (pseudoniem van Jan Boon) begon als journalist en activist vrijwel direct met het verzet tegen de assimilatiedwang van de jaren vijftig. Voor hem betekende Indo-zijn niet 'half-half'., maar een dubbele bagage hebbend: Oost en West. Mengculturen vormen een belofte, vond hij, en zijn opdracht aan de Indische gemeenschap luidde: Maak het waar!De invloed van Tjalie Robinson is ongetwijfeld beslissend geweest voor Rogier's keuze om het Indische een modern gezicht te geven. Altijd zocht hij naar een moderne, echt-Indische, nieuwe stijl. Dankzij een groot artistiek talent kon hij inderdaad in beeld vertalen, wat zijn vader in woorden uitdrukte.Vooral voor Indisch tijdschrift Tong-Tong en de Haagse Pasar Malam Tong Tong, later Pasar Malam Besar, maakte Rogier gewaagde en verfijnde ontwerpen. Bij het grote publiek werd de ontwerper bekend met zijn kinderboekje Wim is weg. Rogier was een veelzijdig kunstenaar die kalenders, affiches, decors en boekomslagen ontwierp. Later legde hij zich meer toe op fotografie.Het boek is gebaseerd op de expositie die in 2005 op de Pasar Malam Besar te zien was, in lente en zomer 2007 voorjaar in enkele steden op Java, en in november 2007 op de jubileumdag van Stichting Pelita. De expositie en het boek werden samengesteld door Rogiers dochters Siem Boon en Leslie Boon, en vormgegeven door Monique Kreefft. Onder anderen Peter van Straaten, Frans Leidelmeijer en Roos van Put leverden bijdragen.
Tjalie Robinson staat bij uitstek symbool voor de culturele erfenis van Nederland en zijn voormalige kolonie Nederlands-IndiÙ. Uit Schrijven met je vuisten blijkt wel hoe moeizaam de vereniging van Oost en West kon zijn. Het was een strijd waar de schrijver zich zijn hele leven voor heeft ingezet.Al vanuit de naoorlogse kolonie hekelde Tjalie Robinson (pseudoniem van Jan Boon, 1911-1974) het literaire klimaat van zijn vaderland overzee. Hij vroeg zich vertwijfeld af waar het elan van de grote schrijvers van v¾¾r de oorlog was gebleven. Met zijn eigen literaire verhalen, zijn journalistieke bladen en zijn Pasar Malam Tong Tong (culturele bazaar), brak hij een lans voor een andere manier van kijken, in een samenleving die zich afwendde van haar koloniale verleden. Robinsons brieven zijn even confronterend als eigenzinnig, en altijd fonkelend van toon. Hierdoor hoort hij thuis in het rijtje klassieke brievenschrijvers uit de Nederlandstalige literatuur, naa
In ‘de complete editie’ van De Overkant (2009) wordt de Indische vader Rudi geportretteerd, eerst door de briefwisseling van de in Holland studerende Rudi met zijn in Nederlands-Indië achtergebleven ouders, broertjes en zusjes, vanaf 1935 tot vlak na de Tweede Wereldoorlog; dan in door zijn weduwe Jopie vertelde herinneringen over haar leven, haar ontmoeting met Rudi, hun rol in het verzet, het gezinsleven na de oorlog, de ziekte en tenslotte de dood van Rudi; en vervolgens door het verslag van hun zoon Joch, de verteller in het boek, van zijn reis naar Indonesië tientallen jaren later, doorspekt met persoonlijke herinneringen, anekdotes en bespiegelingen.In Indonesië doet Joch een ontdekking die de verhalen daarvoor in een ander, dramatischer licht plaatst. De reis zou de aanzet worden tot De Overkant, de zoektocht naar de geschiedenis van de vader, de wereld waarin hij leefde, die stierf toen de zoon net 17 was. Ernst Jansz smelt brieven, interview en reisverslag samen tot een indrukwekkend leesvontuur.In een liedcyclus op de gelijknamige (officiële) cd beschrijft Ernst Jansz zijn wederwaardigheden, van het vertrek, in de ochtend, tot de thuiskomst, bij het vallen van de nacht: 17 akoestische nummers met hier en daar een vleugje krontjong, de nostalgi-sche Indische muziek uit zijn jeugd. Op de dvd zijn twee videoclips te zien, Mooie Schoenen en Een eerste klein verraad, en een documentaire (in deze editie voor het eerst uitgebracht) met een interview met Ernst Jansz en met een live-optreden uit 2001 op de Pasar Malam in Den Haag, waarin hij voorleest uit het boek en zes nummers solo ten gehore brengt.Ernst Jansz debuteert als schrijver met Gideons droom, twee jaar later gevolgd door de roman De Overkant, waarop hij in 2000 zijn gelijknamige cd baseert. Molenbeek-straat (2006) is een prachtig dubbelportret in woord en muziek, een dubbelbiografie van twee generaties. Deze vijfde editie van De Overkant (2009) is uitgebreid met twee fotokaternen, de liedteksten, een extra reisverhaal,
De identiteitsconstructie en manifestatie van drie generaties Indische Nederlanders.Indische jongeren worden vaak niet herkend als Nederlanders met Aziatische roots: zij zijn doorgaans blanker dan hun ouders en daardoor steeds minder zichtbaar als Indische Nederlander. Maar zien zij zichzelf nog als Indisch en zo ja, waaraan ontlenen zij dit? Of met andere woorden: bestaat er nog zoiets als een Indische identiteit bij de derde generatie en hoe geeft zij vorm aan haar (Indische) identiteit?
De Haagse Pasar was zijn tijd vaak vooruit. Als een van de eerste evenementen in Nederland combineerde zij amusement met culinaire en commerciële activiteiten in een on-Hollands decor. De Pasar Malam van Tong Tong, een Indische onderneming vertelt over de spectaculaire groei van de Haagse Pasar sinds 1959, maar neemt de lezer ook mee achter de schermen en toont de tegenslagen, de teleurstellingen en de vooroordelen ten aanzien van de Indische manifestatie.Niet eerder werd de geschiedenis v
Celine Marbeck, de Euraziatische Cordon-Bleu-chef uit Malakka in Maleisië, introduceerde in 2000 de cuzinhia Cristang (Cristang keuken), een Portugese mengkeuken met Nederlandse, Chinese en Maleise invloeden, op de Pasar Malam Besar (nu Tong Tong Fair) in Den Haag. De Cristang keuken ontstond in Malakka dat vanaf 1511 tot de onafhankelijkheid in 1957 achtereenvolgens in Portugese, Nederlandse en Britse handen was.Tijdens haar kookdemonstraties op de Pasar Malam Besar kreeg Celine Marbe
Op 16 juni 1994 vond in het Bintang-Theater van de 36e Pasar Malam Besar een studiedag plaats gewijd aan Jan Boon, alias Vincent Mahieu, alias Tjalie Robinson. Een studiedag ook over Indische cultuur in Nederlands-Indië, in Nederland en elders in de wereld, over Indisch verleden, heden en toekomst. Onder de sprekers bevonden zich: collega-journalisten, mensen die in een persoonlijke relatie tot hem gestaan hebben, mensen uit de wetenschappelijke wereld. De bijdragen waren soms verstandelijk, dan
De Cristang keuken ontstond in Malakka dat vanaf 1511 tot de onafhankelijkheid in 1957 achtereenvolgens in Portugese, Nederlandse en Britse handen was.Tijdens haar kookdemonstraties op de Pasar Malam Besar kreeg Celine Marbeck veel reacties uit het publiek vanwege de verwantschap tussen de Indische keuken en de Cristang keuken. Het bracht Stichting Tong Tong, verantwoordelijk voor het culturele programma op de Pasar Malam Besar, op het idee om die recepten te bundelen in een kookboek. Het fraai vormgegeven Cuzinhia Cristang, een mengkeuken uit Malakka is het resultaat. Het is de eerste Nederlandse uitgave over de Cristang keuken, met artikelen over de ontstaansgeschiedenis en natuurlijk vele recepten. Net als de Indische is ook de Cristang keuken - beide fusion keukens avant la lettre - geschikt voor een eenvoudig maal Þn sprankelend genoeg voor een overdadig banket.
De geschiedenis van Nederlands-IndiÙ kent nog vele verborgen verhalen. Een ervan wordt verteld in het boek Het Verborgen Verhaal; Indische Nederlanders in oorlogstijd 1942-1949. Want in tegenstelling tot de heersende opvatting was tijdens de Japanse bezetting de meerderheid van de Nederlanders in Nederlands-IndiÙ niet ge´nterneerd. Vooral vrouwen en kinderen van Indo-Europese afkomst bleven buiten het kamp.Deze 'buitenkampers' stonden in een onmogelijke spagaat: de Japanse bezetter wilde dat zij zich als 'mede-Aziaat' achter het Japanse ideaal zouden scharen, maar de meeste Indo-Europeanen wilden geen IndonesiÙr worden. Deze Indische Nederlanders wilden trouw blijven aan de Nederlandse Kroon. Uiteindelijk werden steeds meer Indo-Europeanen ge´nterneerd omdat zij weigerden loyaliteitsverklaringen te tekenen.Dit boek vertelt de goeddeels onbekende geschiedenis van de buitenkampers tijdens de oorlog in IndiÙ en de bersiap die daarop volgde. Het is een vervolg op de expositie 'Het Verborgen Verhaal' die in 1995 en 1996 te zien was op de Pasar Malam Besar in Den Haag, en daartussen elders in het land. Het boek bundelt de vele, vaak zeer persoonlijke en ontroerende, getuigenissen die bezoekers achterlieten na het zien van de tentoonstelling.
By the seventies, HMS Ark Royal was in the twilight of her career. Then, in January 1972, intelligence reached Whitehall that British Honduras was threatened with invasion. And Ark Royal offered the only effective means of preventing this Central American country. This title covers this episode of post-war British military history.
